Οι περιαρθρίτιδες αποτελούν ομάδα μηχανικών και φλεγμονωδών παθήσεων που αφορούν τους μαλακούς ιστούς πέριξ των αρθρώσεων, όπως τένοντες, θυλάκους, συνδέσμους και παρακείμενους μυς, χωρίς όμως να προσβάλλουν απευθείας την άρθρωση. Αποτελούν τις συχνότερες αιτίες μυοσκελετικού πόνου στον γενικό πληθυσμό και εμφανίζονται συνήθως σε ενήλικες μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας, με ελαφρά υπεροχή στις γυναίκες. Συχνότερα εντοπίζονται στον ώμο, στον αγκώνα, στον ισχίο και στο γόνατο, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την περιαρθρίτιδα του ώμου (τενοντοπάθειες στροφικού πετάλου, υπακρωμιακή θυλακίτιδα, ασβεστοποιός τενοντίτιδα), την επικονδυλίτιδα του αγκώνα, την τροχαντηρίτιδα του ισχίου και τις τενοντοπάθειες του γόνατος ή του άκρου ποδός. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει πόνο που εντοπίζεται στην προσβεβλημένη περιοχή, επιτείνεται με την κίνηση και συχνά συνοδεύεται από ευαισθησία στην ψηλάφηση και περιορισμό εύρους κίνησης, χωρίς ενδοαρθρική συλλογή ή σημεία γενικευμένης φλεγμονής. Η διάγνωση είναι κλινική, ενώ απεικονιστικά μπορεί να βοηθήσει το υπερηχογράφημα ή η μαγνητική τομογραφία για την τεκμηρίωση της βλάβης και την εκτίμηση του βαθμού εκφύλισης ή φλεγμονής. Ο εργαστηριακός έλεγχος είναι συνήθως φυσιολογικός, εκτός εάν συνυπάρχει άλλη παθολογία. Η θεραπεία είναι κατά βάση συντηρητική και περιλαμβάνει ανάπαυση, χρήση αναλγητικών μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, τοπική εφαρμογή πάγου ή θερμότητας, φυσικοθεραπεία και ασκήσεις ενδυνάμωσης και διάτασης. Σε επίμονες ή υποτροπιάζουσες περιπτώσεις μπορεί να χορηγηθούν τοπικές ενέσεις κορτικοστεροειδών. Η πρόγνωση είναι συνήθως καλή, με τη σωστή αποκατάσταση να οδηγεί σε πλήρη ύφεση των συμπτωμάτων.
